|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
PROGRAMMA
LET OP:
ALLE films op dinsdag beginnen om 19.30 uur (ook de klassiekers).
Dinsdag 6 januari, aanvang 19.30 uur
Empties
Groot-Brittanië/Tsjechië 2007, 100 min.
Regie: Jan Sverák
Acteurs: Zdenek Sverák, Daniela Kolárová
Website: www.vratnelahve.cz (Tsjechisch)
Regisseur Jan Sverák voltooit met Empties de derde film in zijn trilogie over leeftijd, liefde en leven. Zijn eerste twee films (Elementary School en Kolya) speelden zich af in respectievelijk de jeugd en de middelbare leeftijd. Empties maakt deze serie af met een verhaal over een oude man, gespeeld door de vader van de regisseur, die pas op zijn oude dag ondervindt waar het leven echt om draait.Waaraan merk je dat je te oud wordt om de wereld bij te benen? Josef, de 65-jarige beer uit het charmante kleinood Empties ('lege flessen'), kan zo een heel lijstje opnoemen. Hij merkt het aan het feit dat zijn leerlingen niet meer naar hem luisteren. Dat hij bij 'prullenbak' eerder aan een huishoudelijk object denkt dan aan een icoontje op het bureaublad van zijn computer. Maar de wereld is Josef nog niet de baas. Nadat hij als leraar is opgestapt, weigert hij om de clichésenior uit te hangen. Dus geen schuifelrondjes door het park met de andere oudjes, maar een hippe baan als fietskoerier. Wat tot een aantal hilarische fietstochten door het prachtige besneeuwde Praag leidt. En is dat toch te hoog gegrepen, dan maar achter de lege-flessenbalie in de supermarkt. Een droombaan, zo blijkt. Al die verschillende mensen die hun bierkratten en melkflessen komen inleveren, zijn zelden te beroerd voor een praatje over hun eigen sores. Josef vult zijn tijd met hulp bieden waar hij kan (meestal ongemerkt), maar merkt niet dat zijn huwelijk onder zijn bezigheden lijdt. Echtgenote Eliska zit namelijk eenzaam thuis. Zij had zich bij hun pensioen wel iets anders voorgesteld dan in haar eentje voor de TV hangen, terwijl manlief flessen sorteert of de hort op is. Hun relatie staat op een laag pitje en Josefs pogingen om buiten het huis aan de slag te zijn drijft de twee langzaam uit elkaar, wat Eliska droevig en Josef bitter maakt.
Jan Sverák laat deze gevoelens door de film heen sudderen, maar houdt het komediegehalte hoog. Empties is scherp geschreven en mooi in beeld gebracht, met sterke hoofdrolspelers, personages die uit het leven gegrepen zijn en een wonderbaarlijk slot. Empties, de zesde film van vader en zoon Sverák en hun derde sinds de met een Oscar bekroonde filmhuishit Kolya (1996) , trok in thuisbasis Tsjechië volle zalen. Het is niet moeilijk in te zien waarom. Josef mag dan wel overmoedig zijn in zijn grote ontsnapping aan de oude dag, hij probeert het tenminste en grotendeels ook met succes. Dat werkt aanstekelijk. Iedereen wil wel op zijn 65ste zo charismatisch en vitaal zijn als hij. Kwaliteiten die hem vanachter de flessenbalie als een heuse koppelaar en beschermengel doen optreden. Een soort grijze Amélie in stofjas.
Woensdag 7 en donderdag 8 januari
Caos Calmo
Groot-Brittannië/Italië 2008, 105 min.
Regie: Antonio Grimaldi
Acteurs: Nanni Moretti, Valeria Golino, Alessandro Gassman, Isabella Ferarri
Website: http://www.armosia.com/tim/caoscalmo/sito.aspx (Italiaans)
In Caos Calmo gaat droogkomiek Moretti de kalme chaos van het weduwnaarschap te lijf met onderkoelde ironie. Buitengewoon geslaagde verfilming van Sandro Veronesi's gelijknamige internationale bestseller. "Op het roerloze punt van de wentelende wereld", schreef dichter T.S. Eliot in 1943 in Four Quartets. Dat is precies waar de succesvolle mediabobo Pietro Paladini (Nanni Moretti) zich bevindt. Hij zit stil op een bankje in een parkje en de wereld tolt om hem heen. Zijn wereld is tot stilstand gekomen na de plotselinge dood van zijn vrouw. Buiten dat pleintje met die paar bomen voor de school van zijn tienjarige dochter lijkt het leven te zwaar en de lucht te dik om er doorheen te kunnen bewegen. Hij is achter gebleven met zijn dochter Claudia en het gapende gat van gemis. Caos Calmo, de titel zegt het al, is een stille observatie van het verwerkingsproces van Pietro. Pietro en zijn dochter ondergaan het verlies met een merkwaardige berusting. De vader neemt de taken van zijn vrouw over en brengt voor het eerst zijn dochter naar school. Hij belooft haar dat hij buiten op haar zal blijven wachten. De meeste ouders zouden naar hun werk gaan, om hun kind vlak voor de bel op het schoolplein op te wachten. Maar Pietro besluit echt de hele dag te blijven. En de volgende dag, en de dagen en weken daarna. Het parkje tegenover Claudia's school wordt het centrum van Pietro's wereld. Hij luncht in het plaatselijke cafeetje, speelt spelletjes met een dagelijks passerend mongooltje en hij flirt met een onwaarschijnlijk mooie jonge vrouw die haar hond uitlaat. Aanvankelijk zoeken collega's en zijn hysterische schoonzus hem op om hem weer in het gareel te krijgen. Maar naarmate hij langer tegenover de school van zijn dochter bivakkeert, kloppen zijn collega's steeds vaker bij hem aan voor advies.Terwijl de band met zijn dochtertje Claudia -prachtig vertolkt door debutante Blu Yoshimi- steeds hechter wordt, probeert Pietro te bevatten waarom hij niet kan rouwen om zijn overleden vrouw.Net zoals het boek is de film gelukkig meer dan alleen een film over rouwverwerking. Veel aandacht krijgt bij Grimaldi de verhaallijn over de fusieperikelen van Pietro's film- en televisiebedrijf. Hij deelt steken onder water uit richting de media die megalomane handelaren in nieuws en entertainment dreigen te worden. Dat is bijna een film op zich. Regisseur Antonio Grimaldi maakt smaakvol gebruik van de muziek van Radiohead en Rufus Wainwright om de onthechte geestesgesteldheid van Pietro te onderstrepen. Maar ook zonder muziek overtuigen de mooie dialogen en hoofdrolspeler Nanni Moretti.
Woensdag 14 en donderdag 15 januari
Hunger
Groot-Brittanië/Ierland 2008, 92 min.
Regie: Steve McQueen
Acteurs: Michael Fassbender, Helena Bereen, Larry Cowan, Liam Cunningham
Website: www.hungerthemovie.co.uk
Hoe ziet doodhongeren eruit? De Engelse beeldend kunstenaar Steve McQueen, die in 1999 de Turner Prize won en een reeks korte films heeft gemaakt, toont het tot in detail in zijn overweldigende filmdebuut Hunger. In deze meedogenloos fysieke film is het menselijk lichaam het slagveld van een politieke strijd. Het is een intieme en bijzonder confronterende film over het leven van IRA-hongerstaker Bobby Sands in de Maze gevangenis in Belfast. Hunger zoomt letterlijk in op de mensonterende omstandigheden waarin gevangenen en bewakers moesten leven en werken. De kenmerkende minimalistische stijl van McQueen is ook in zijn filmdebuut duidelijk te zien en bekrachtigt het verhaal met grimmige en tegelijk esthetische beelden. Het is 1981. Opgesloten IRA-terroristen voeren actie om niet als gewone criminelen, maar als politieke gevangenen te worden behandeld. Om hun eis kracht bij te zetten, weigeren ze gevangeniskleding, wassen ze zich niet en smeren ontlasting op de celmuren. De Britse premier Margaret Thatcher geeft geen duimbreed toe. Om Thatcher op de knieën te dwingen, gaan Bobby Sands en andere gevangenen in hongerstaking. Sands is vastbesloten om zich dood te hongeren. Een ruim zeventien minuten(!) durende ethische en religieuze discussie met een priester, opgenomen in slechts één take, brengt hem niet op andere gedachten. Sands vindt dat hij zijn leven mag offeren voor de goede zaak, de priester verdedigt het katholieke standpunt dat een mens niet over zijn leven mag beslissen. Bobby Sands sterft na 66 dagen, pas 27 jaar oud. In het slotdeel bewijst McQueen zich als een volstrekt compromisloze filmmaker door gedetailleerd Sands aftakeling te laten zien.
Acteur Michael Fassbender levert een formidabele prestatie en McQueen weet aan de grimmige taferelen een bijzondere zeggingskracht te verlenen. Hij doet dat met een feilloos oog voor gruwelijke, dan weer oogverblindende details. In het beeld van de onttakeling van het naakte mannenlichaam schuilt een onwaarschijnlijke schoonheid.Steve McQueen lapt in Hunger zo ongeveer alle filmwetten aan zijn laars. Het werkt wonderwel. Omdat de vorm, hoe dominant ook, altijd dienstbaar is aan het effect dat McQueen ermee beoogt. Hunger is een uiterst zintuiglijke film, die politiek persoonlijk maakt en het persoonlijke universeel. Geen dorre geschiedenisles, maar juist zo actueel als maar kan; de onmiskenbare parallellen met Abu Ghraib en Guantánamo Bay maken McQueens meermaals bekroonde debuut tot een onontkoombare kijkervaring. Mokerslag Hunger is indringend, aangrijpend en urgent. Hunger werd de meest controversiële film genoemd op het filmfestival van Cannes 2008 en won er de Caméra d'Or (aanmoedigingsprijs voor debuterende filmmakers). Door NRC terecht bestempeld als 'niet te missen film van het najaar 2008'.
Dinsdag 20 januari, aanvang 19.30 uur
Il Dolce e l'Amaro
Italië 2007, 98 min.
Regie: Andrea Porporati
Acteurs: Luigi lo Cascio, Donatella Finocchiaro, Gaetano Bruno
Saro Scordia, een dertien-in-een-dozijncrimineel, groeit op in Palermo als zoon van een in de cel omgekomen crimineel. Een plaatselijke maffiabons neemt hem onder zijn hoede en hij hangt rond met diens onhandige en verwende zoon Mimmo. Samen doen ze hun eerste klusjes, van pyromaantje spelen tot moord. Alles om maar toe te mogen treden tot de Cosa Nostra. Zijn vrije tijd besteedt hij aan zijn grote liefde Ada en aan het in elkaar slaan van haar mogelijke andere minnaars. Maar maakt het gangsterbestaan Saro ook echt gelukkig? Gaandeweg blijken de aanvankelijk glasheldere misdaadcodes van de zelfbenoemde 'mannen van eer' minder en minder waard te worden. Anderhalf uur later beziet hoofdpersonage Scordia zijn nieuw verkregen saaie burgerleven, na zijn snelle klim én neergang binnen de Siciliaanse maffia. 'Gelukkig gebeurt er steeds iets onverwachts', concludeert Scordia, waarna er uiteraard weer iets onverwachts voorvalt. Die uitspraak zou het motto van de film kunnen zijn.Il Dolce e l'Amaro is opgetrokken uit dezelfde bouwstenen als het gros van de maffiafilms, maar regisseur Andrea Porporati voorziet elke verplichte scène (de afrekening, de initiatie, het verraad) van een subtiele draai. Soms wreed, maar veelal droogkomisch. Zoals tijdens een bijna mislukte bankoverval, waarbij de Turijnse bankbediende het platte Siciliaans van de maffialeden niet verstaat, totdat een klant helpt tolken. Porporati, die tevens het scenario schreef, spot ook fijntjes met het katholieke geloof van de Italiaanse criminelen, die devoot en overtuigd tot Maria bidden voor een goede afloop van een aanslag. Toch verwordt het realistisch gefilmde Il Dolce e l'Amaro (het zoet en het bitter) geen moment tot parodie of slapstick. Daartoe is Scordia ook te gewelddadig en te lastig te duiden. Als hij al lijkt te worstelen, dan is het hooguit met de uitkomst van zijn daden en niet met de daden zelf.
Het script is doortimmerd en hoofdrolspeler Luigi lo Cascio, de sympathieke hoofdrolspeler in de zes uur durende filmhuishit La meglio gioventù uit 2003, haalt het maximale uit de rol van jongeman die vanwege de afwezigheid van zijn vader zelf ook in het criminele circuit terechtkomt. Ook het feit dat een film over de maffia zich nu eens niet in New York maar in Sicilië, het echte epicentrum van de maffia, afspeelt (de rest van Italië wordt ook hardnekkig 'het noorden' genoemd) is verfrissend.
Woensdag 21 en donderdag 22 januari
Le silence de Lorna
België/Duitsland/Groot-Brittannië/Italië/Frankrijk 2008, 105 min.
Regie: Luc en Jean-Pierre Dardenne
Acteurs: Arta Dobroshi, Olivier Gourmet, Jérémie Renier, Serge Larivière
Website: www.diaphana.fr/fiche.php?pkfilms=171 (Frans)
De Waalse filmmakers Jean-Pierre en Luc Dardenne (Rosetta, Le fils, L'enfant) lijken geen tegenvallende films te kunnen maken. Ook met Le silence de Lorna zijn de broers in topvorm. De film daalt af in de schimmige, meedogenloze wereld van schijnhuwelijken. De in Luik wonende Albanese Lorna wil graag de Belgische nationaliteit verkrijgen, zodat ze met haar Albanese vriend Sokol kan trouwen. De twee dromen van een eigen snackbar in Luik. Om dat doel te bereiken hebben ze met de Albanese maffioos Fabio een ingenieus plan bedacht. Stap één is trouwen met de Belgische junk Claudy, zodat Lorna de Belgische nationaliteit krijgt. Stap twee is zorgen dat Claudy aan een overdosis overlijdt. Stap drie is een nieuw schijnhuwelijk met een rijke Rus, die er veel geld voor over heeft om Belg te worden. Stap vier is scheiden van de Rus, trouwen met Sokol en een snackbar openen. Lorna zet stap één en trouwt met Claudy. Ze kan de junk niet luchten of zien, maar zal toch een tijdje met hem in een appartement moeten wonen. Haar minachting voor Claudy verandert als hij besluit af te kicken. Lorna ziet dan een kwetsbaar, tegen zijn verslaving vechtend mens. Haar geweten wordt wakker, zodat ze niet meer kan meewerken aan het misdadige plan. Hoe Claudy te redden?Le silence de Lorna is een tragedie over een naïeve vrouw die te laat beseft dat ze een pad is ingeslagen waarop geen weg terug is. De uit Kosovo afkomstige onbekende Arta Dobroshi speelt de rol met verbluffende intensiteit en overgave. Dobroshi krijgt uitstekend partij van vaste Dardenne-acteur Jérémie Renier, die transformeert van kermende junk in een aardige jongen, die weer perspectief ziet in het leven. Le silence de Lorna laat zien dat de Dardennes zich nog steeds ontwikkelen. Zij hebben steeds minder nodig om hun verhaal te vertellen. Ook weten de makers steeds subtieler de duimschroeven aan te draaien. Stap voor stap voeren zij Lorna's gewetensnood naar de onvermijdelijke climax. Nieuw is dat de broers hun handelsmerk, de handcamera, spaarzaam gebruiken. Le silence de Lorna bevat voornamelijk nauwkeurig gekadreerde statische shots, maar ook die visuele stijl beheersen de Dardennes tot in de perfectie. Een unicum in het rijke oeuvre van de Dardennes is dat op de geluidsband plaats is ingeruimd voor muziek. De junk luistert naar snoeiharde muziek van dEUS en vlak voor de eindtitels zijn flarden te horen van een pianosonate van Beethoven. In de bloedstollend spannende finale dwaalt Lorna als Roodkapje door het woud, achtervolgd door de wolven. Die paar noten Beethoven maken dan het verschil: de muziek tilt de film uit het kille realisme. En zorgt ervoor dat het sociaal geëngageerde sprookje vol morele dilemma's, waarvoor de broers op het afgelopen festival van Cannes met recht de prijs voor het beste scenario kregen, nog dagen blijft nagalmen.
Woensdag 28 en donderdag 29 januari
Secret Sunshine
Zuid-Korea 2007, 142 min.
Regie: Lee Chang-dong
Acteurs: Jeon Do-yeon, Song Kang-ho, Seon Jeong-yeob
Een groots epos dat opent als een romantisch drama, gaandeweg het pad van een thriller inslaat en uitmondt in een existentiële tragedie waarbij de regisseur vraagstukken rond leven, lot, religie en het bestaan van God op de korrel neemt. Na het overlijden van haar man bij een verkeersongeluk vertrekt de jonge weduwe Shin-ae met haar zoontje Jun van Seoul naar de provinciestad Miryang, de geboorteplaats van haar man. Verborgen zonneschijn heet het plaatsje letterlijk. Shin-ae kent er niemand, maar ontmoet de eerste dag wel de net iets te behulpzame garagehouder Jong-chan. Die helpt haar wat op gang en bezorgt haar klanten voor de pianolessen die ze wil geven. Shin-ae is ook op zoek naar grond om een huis op te bouwen, wat sommigen het idee geeft dat ze veel geld heeft overgehouden aan het overlijden van haar man. En dat brengt iemand op weinig frisse gedachten. Haar zoontje wordt ontvoerd en vermoord. De moordenaar wordt gevonden en veroordeeld, maar hoe verder te leven met het verdriet? Shin-ae vindt troost bij het zingende en biddende religieuze groepje van de apothekersvrouw. Ze gaat zelfs naar de gevangenis om de moordenaar van haar kind te vergeven. Eind goed al goed? Voor de blije gelovigen in haar omgeving wel, maar niet voor Shin-ae, die lastige vragen over God begint te stellen. Haar wanhoop, eenzaamheid en intense twijfel aan het geloof herinneren aan het werk van Ingmar Bergman. De stijl van Secret Sunshine doet denken aan de klassieke realistische cinema.Onopgesmukt en onsentimenteel toont regisseur Lee Chang-dong de beproevingen die Shin-ae doormaakt tijdens een periode van intense rouw. Een subtiel portret van een jonge vrouw in hedendaags Zuid-Korea, een land waar hightech, boeddhisme en evangelisch christendom elkaar, niet altijd probleemloos, ontmoeten. Communicatie, of het ontbreken daarvan, vormt een kernthema in het werk van Lee Chang-dong. Secret Sunshine werd geselecteerd voor het competitieprogramma van het Cannes-filmfestival 2007, waar hoofdrolspeelster Jeon Do-yeon de prijs voor beste actrice in de wacht sleepte.
Dinsdag 3 februari, aanvang 19.30 uur
El Olvido
Nederland 2008, 93 min.
Regie: Heddy Honigmann
Website: www.heddy-honigmann.nl
El olvido betekent de vergetelheid, omdat het lot van de acht miljoen inwoners van de Peruaanse hoofdstad Lima volgens regisseur Honigmann niemand iets kan schelen. Bijna alle films van Heddy Honigmann draaien om overleven. Met El olvido brengt de filmmaakster een stille ode aan de inwoners van Lima, die ondanks alles het hoofd boven water houden.In Lima is het leven de laatste decennia alleen maar slechter geworden. El olvido laat mensen aan het woord die moeten overleven in een land dat bol staat van economische uitbuiting en corruptie. Hun verhalen worden afgewisseld met archiefbeelden van de beëdiging van verschillende, voor het land allemaal even desastreuze presidenten. Mooie beloften doen ze, maar de werkelijkheid is er een van corruptie, terrorisme en economische ellende. Zo is er een barman, die al tientallen jaren in een chique bar de elite van drank voorziet. Van politici in zijn land heeft hij geen hoge pet op: wie er ook regeerde, het draaide altijd uit op een ramp. Een winkelier schiet vol als de jaren tachtig ter sprake komen toen zijn zuurverdiende spaargeld door superinflatie in rook verdween. Schrijnender nog is het verhaal van een gescheiden vrouw, die na dertig jaar haar baan in een hotel verloor. Hoe met haar oude moeder en zoontje in een krot in een sloppenwijk te overleven? Het kan nog erger: bij stoplichten op drukke kruispunten halen kinderen op zebrapaden circuskunstjes uit in de hoop op een fooi van automobilisten. El olvido gaat over sociale ellende, maar zoals altijd vindt Honigmann ook liefde en schoonheid. De liefde van de ontslagen vrouw voor haar moeder ontroert. Dat geldt ook voor de genegenheid waarmee de kinderen van de oude ober over hun vader praten op zijn vijftigjarige huwelijksfeest.
Heddy Honigmann verstaat de kunst om mensen openhartig over zichzelf te laten praten, over hun herinneringen en dromen, zodat de kijker hun wereld wordt binnengesleept. Het heeft indringende en veelbekroonde documentaires opgeleverd als Metaal en melancholie, O amor naturel en Het ondergronds orkest. Met El olvido keert Honigmann vijftien jaar na Metaal en melancholie terug naar haar geboorteplaats Lima. Honigmann heeft iets te melden over de misstanden in haar geboortestad, over de levenslust van de bewoners, over het belang van de herinnering en de gunst van het vergeten. Dat verleent El olvido een kracht die ver uitstijgt boven de mooie composities van haar cameraman en de raak gekozen woorden van haar personages. El Olvido is van een schrijnende schoonheid en een bevlogen poging Peru in al zijn gratie, tragiek en alledaagsheid op de kaart te zetten.
Woensdag 4 en donderdag 5 februari
Lake Tahoe
Mexico 2008, 81 min.
Regie: Fernando Eimbcke
Acteurs: Diego Catano, Hector Herrera, Daniela Valentine, Yemil Sefani
Boem! Met een knal gaat Lake Tahoe van start. En dan komt de wereld tot stilstand. Simpeler en directer dan deze openingsbeelden kun je ze niet krijgen en toch zijn ze ook al meteen zo kurkdroog en komisch dat je alert en wakker op het puntje van je stoel zit. Een joch dat veel te jong is om een auto te besturen, rijdt met zijn knalrode Nissan zomaar tegen een elektriciteitspaal. Hij neemt de schade op en loopt naar huis. Als zijn jongere broertje hem vertelt dat hun moeder nog steeds zit opgesloten in de badkamer, gaat hij zelf op zoek naar reserveonderdelen. Monter. We zien Juan zijn neus om de hoek steken bij allerhande garages met fraai beschilderde gevels. Hij ontmoet een leuk winkelmeisje dat een oppas zoekt voor haar baby en een vriendelijke jongen die helemaal gek is van kungfufilms en Bruce Lee. Een oude mecanicien die aanvankelijk de politie wilde bellen, omdat hij dacht met een inbreker van doen te hebben, nodigt Juan uit aan tafel. Het gemeenschappelijke ontbijt wordt integraal in beeld gebracht, tot en met de laatste hap.Lake Tahoe is een charmante, lichtvoetige roadmovie in een slakkengangetje, over telkens dezelfde onverharde wegen van een slaperig kustplaatsje in het zuiden van Mexico. Eimbcke maakt van elk van zijn vanuit een vast camerastandpunt geschoten scènes een klein komisch miniatuur. Maar dan wel met het soort minimalistische humor dat gaat over een voorbij rennende hond, alweer een gesloten garage of een bizarre ontmoeting met een mecanicien annex kungfufanaat, die de hoofdpersoon helpt om uit de impasse te komen. Onder deze droogkomische buitenkant blijkt echter een wereld van weemoed schuil te gaan. Zoals in iedere geslaagde roadmovie gaat het natuurlijk vooral om de innerlijke, emotionele reis die Juan maakt. Lake Tahoe is de tweede film van de jonge Mexicaan Fernando Eimbcke, die een karrenvracht aan prijzen binnensleepte met zijn geslaagde debuut Duck Season (2004). De oogst voor Lake Tahoe is nóg groter. Op het festival van Berlijn werd Lake Tahoe onderscheiden met de Alfred Bauer-prijs, bedoeld voor een film die de filmkunst in een nieuwe richting weet te bewegen, en de prijs van de internationale filmkritiek. Op het festival van Cannes werd Lake Tahoe door diezelfde filmpers vervolgens gepresenteerd als 'ontdekking van het jaar'.
Woensdag 11 en donderdag 12 februari
Keane
Verenigde Staten 2004, 100 min.
Regie: Lodge Kerrigan
Acteurs: Damien Lewis, Abigail Breslin, Amy Ryan, John Tormey
Een man, Keane, is op een druk metrostation op zoek naar zijn dochter. Hij berekent in zijn hoofd de tijd dat hij niet op haar heeft gelet in dat station. Tien minuten? Vier minuten? Tien seconden? En ze was weg. Dat schuldgevoel is de brandstof voor de film. Het is explosief. Is hij een wanhopige vader of een schizofrene verwarde man die willekeurig voorbijgangers lastigvalt? Werkloos en zonder familie of vrienden loopt hij overdag en 's nachts op straat of verblijft hij in de kamer van een goedkoop hotel. Daar ontmoet hij ook Lynn, een alleenstaande moeder die met haar dochtertje Kyra ook een hotelkamer bewoont. Er ontstaat een vriendschap, maar wat zijn Keane's ware bedoelingen? Wat zal er gebeuren tussen de man en het meisje? Wat is werkelijkheid en wat zijn gedachtekronkels?De Amerikaanse regisseur Kerrigan neemt de tijd om dit alles te tonen. Vanaf de eerste tellen van Keane zijn we overgeleverd aan het rauwe bestaan van William Keane, een man van eind dertig die zijn radeloosheid uitleeft op een manier die pijn doet aan ogen, oren en hart. De rossige acteur Damien Lewis (vooral bekend van de tv-serie Band of Brothers) geeft Keane magnifiek gestalte. Lewis krijgt alle ruimte van Kerrigan, die totnogtoe drie films maakte: Clean, Shaven (1995), Claire Dolan (1998) en In God's Hands. Kerrigan heeft een subtiel script geschreven en trefzeker verfilmd. Hij laat veel te raden over. Is Keane bv. zijn dochtertje kwijtgeraakt door zijn drankzucht, of heeft hij de drankzucht gekregen toen het meisje verdween? En is drankzucht wel het goede woord? Kerrigan houdt zijn film en zijn personages op een spoor dat tot het eind toe geloofwaardig en indrukwekkend blijft. Keane is niet de weergave van een pathologie, maar het portret van een straf. Daarom komt hij zo hard aan.
Een verhaal over het grijze gebied tussen gek en gezond, tussen waanbeeld en werkelijkheid.
Dinsdag 17 februari, aanvang 19.30 uur
Peur(s) du noir
Frankrijk 2008, 85 min.
Regie: Blutch, Marie Caillou, Pierre di Sciullo, Jerry Kramski, Lorenzo Mattotti, Richard McGuire, Michel Pirus, Romain Slocombe.
Website: www.FearsOfTheDark-themovie.com
Raadseldames en samurai-zombies, enge insecten onder het bed of simpelweg een pikzwart scherm, de angst neemt in Peur(s) du noir talloze vormen aan en laat zich op evenzoveel manieren tekenen. Een zestal toonaangevende striptekenaars en animatieduo's werd door de hippe Franse studio Prima Linea gevraagd hun kinderdromen van vlak voor het slapen gaan in inktzwart en bleekwit te verbeelden. Daarna gaf artistiek directeur Etienne Robial aan de Italiaanse typograaf Pierre di Scullio de opdracht er met zijn abstracte animaties een soort raamvertelling omheen te bouwen.Peur(s) du noir heeft de associatieve logica van een droom, waarin, niet verwonderlijk, veel geslapen wordt. In kinderbedjes of ziekenhuisbedden. En dan kan het verhaal-in-het-spookverhaal los gaan. Met spinnen en wolven en handen die opdoemen in de nacht. De tekenstijlen van de verschillende episodes, die niet alleen na en naast elkaar worden verteld, maar soms ook door elkaar gesneden zijn, verschillen als dag en nacht. Van 2D tot 3D, van potlood tot inkt. Van de strakke houtsnede-achtige tekeningen van Charles Burns die vertellen over een insect, dat zich in het lichaam van het meisje Laura naar binnen vreet. Tot de grimmige krabbels van Blutch of de op de Japanse anime geïnspireerde vertelling van Marie Caillou, waarin een meisje bezeten wordt door de geest van een samourai. Tot de hoogtepunten behoren ook de cut-outs (uit papier geknipte afbeeldingen) van Richard McGuire die over de wel heel alledaagse horror van onoplettende mensen gaat. Dan verstoppen zich immense spinnen in theepotten en leidt een simpele splinter in je vinger tot heel wat ongemak.
Woensdag 18 en donderdag 19 februari
Brideshead Revisited
Groot-Brittannië 2008, 133 min.
Regie: Julian Jarrold
Acteurs: Matthew Goode, Ben Wishaw, Hayley Atwell, Emma Thompson
Website: www.bridesheadrevisited-themovie.com
De in 1945 gepubliceerde roman Brideshead Revisited van Evelyn Waugh is een van de grote klassiekers van de Engelse literatuur. In 1981 werd deze gedoemde liefdesgeschiedenis, die zich afspeelt in de nadagen van de Engelse katholieke adel, bewerkt tot een beroemde televisieserie. Het was niet zomaar een televisieprogramma, maar een serie waaraan een hele generatie zijn hart heeft verpand. Een bioscoopfilm was er nog niet. Dat verzuim is nu goedgemaakt door Julian Jarrold, een televisieregisseur die met de speelfilm Becoming Jane al heeft laten zien het kostuumdrama aardig in de vingers te hebben. Matthew Goode speelt de liefdeloos opgegroeide Charles Ryder, de artistiek begaafde jongeman van eenvoudige Londense komaf die via zijn studie in Oxford even de illusie mag koesteren opgenomen te worden in de aristocratische familie op het landgoed Brideshead. Eerst wordt hij ingepalmd door de homoseksuele Sebastian, het zwarte schaap van de familie, om later zelf te kiezen voor diens jongere zus Julia . Beide relaties zijn gedoemd, vooral omdat de Lady die over Brideshead waakt als het er op aan komt geen barsten in het katholieke front toestaat.De film moet het vooral hebben van de decoratieve settings in mooie landhuizen en theekoepels en van het zich vergapen aan de problemen van mooie, rijke mensen. Het is een mooi geacteerd en rijk uitgevoerd kostuumstuk dat de sfeer oproept van de jaren twintig van de vorige eeuw. Het beste en scherpst zijn vaak de wat kleinere scènes waarin de acteurs op de voorgrond kunnen treden. Goode overtuigt met zijn betrekkelijke onschuld, die zal omslaan in verbijstering wanneer hij aan het sterfbed van de afvallige, maar op het laatste moment in de katholieke schoot teruggekeerde familievader beseft dat hij voor altijd een buitenstaander zal blijven. De meest uitgewerkte en ook meest aangrijpende rol is die van Ben Wishaw als de met het geloof en zijn natuur worstelende Sebastian. Een kwetsbare levensgenieter en ook diep gekwetste jongen die in Marokko aan de drank raakt.
Tegen het eind vallen de pijn van een onmogelijke liefde en het afscheid van een tijdperk prachtig samen.
Woensdag 25 en donderdag 26 februari
Burn after Reading
Verenigde Staten 2008, 96 min.
Regie: Ethan en Joel Coen
Acteurs: Brad Pitt, George Clooney, Tilda Swinton, John Malkovich, Frances McDormand
Website: www.burnafterreading.co.uk
CIA-agent Osbourne Cox (Malkovich) wordt ontslagen vanwege drankgebruik en besluit zijn memoires te schrijven, terwijl zijn vrouw (Swinton) hem bedriegt met een man (Clooney) die verslaafd is aan computerdating. De memoires van de CIA-man raken in de vorm van een computerschijf kwijt in sportschool Hard Bodies, waar een werkneemster (McDormand) juist zit te denken over het laten doen van chirurgische ingrepen, die haar een nieuwe kans op de huwelijksmarkt moeten geven. De vrouw besluit met haar leeghoofdige collega (Pitt), de CIA en, als die niet wil, de Russen te benaderen. Dat leidt tot meer problemen dan ze aankunnen. En dat is nog maar het begin van een krankzinnige plot. De regisserende broers Ethan en Joel Coen maakten eerder o.a. No Country for Old Men, Fargo en The Big Lebowski. Burn After Reading is, zoals wel vaker bij de Coens, opgebouwd rond kleine lieden (met krankzinnige namen) die ver boven hun macht grijpen. Ze worden gespeeld door ouwe getrouwen als Frances McDormand en George Clooney én een aantal opmerkelijke nieuwkomers, zoals Brad Pitt, Tilda Swinton en John Malkovich. De A-sterren staan in de rij om met de Coens te werken. En natuurlijk zijn er weer wat cinefiele inside-grapjes, verwijzingen en knipogen naar onder anderen Stanley Kubrick, Cormac McCarthy en Sam Raimi.
Burn After Reading is bij vlagen hilarisch, inktzwart en zorgwekkend, cynisch, subversief, schrander en zeer gewelddadig.
Het aanbod van Filmhuis Roermond is tevens te vinden in de evenementenagenda van Digitaal Roermond.
Voorstellingen van het Filmhuis Roermond worden mede mogelijk gemaakt door een bijdrage van de Provincie Limburg. Filmhuis Roermond ontvangt zowel structureel als incidenteel een bijdrage van de Gemeente Roermond.
Teksten: Linda Gijsen
Tekstredactie: Jurgen Hennissen
Bronnen: IMDB, Cinema.nl, Volkskrant, Filmkrant, Skrien, VPRO-gids, Parool, Preview
Tip: uitgebreide informatie over films vindt u op: The Internet Movie Database.
Deze pagina wordt belangenloos aangeboden door www.roermond.com.
Webredactie: Paul Kersten
Digitaal Roermond is een initiatief van Rob Gelders en Paul Kersten.